Ka histori që nuk zhduken kurrë nga kujtesa. Edhe pasi kamerat e televizioneve ndalen, titujt e gazetave zëvendësohen nga lajme të reja dhe vëmendja e publikut zhvendoset diku tjetër, familjet që kanë përjetuar tragjedi vazhdojnë të jetojnë me një realitet që nuk mund të ndryshohet.
Koha ecën përpara, por pikëllimi nuk ndjek të njëjtin ritëm. Për ata që kanë humbur një njeri të dashur, çdo ditë sjell një përballje të re me mungesën, ndërsa kujtimet mbeten gjithmonë të pranishme.
Historia e April Jones preku zemrat e miliona njerëzve, duke bashkuar komunitete të tëra në shpresë, lutje dhe dhimbje. Emri i saj u bë i njohur në mbarë botën dhe shumë njerëz e ndoqën me ankth çdo zhvillim.
Megjithatë, përtej reagimit të madh publik ekziston një histori shumë më e qetë.
Është historia e një familjeje që vazhdon të jetojë me mungesën, të ruajë kujtimet dhe të përballet çdo ditë me realitetin e humbjes.
Kjo nuk është thjesht një histori për një tragjedi. Është një kujtesë se pas çdo titulli lajmi fshihen njerëz të vërtetë, me emocione, plagë dhe kujtime që nuk mund të fshihen.
Kur ndodh një tragjedi, reagimi i publikut është i menjëhershëm. Lajmet përhapen shpejt, njerëzit organizojnë kërkime, ndezin qirinj dhe dërgojnë mesazhe mbështetjeje.
Për një periudhë të shkurtër, duket sikur e gjithë bota është pranë familjes. Solidariteti dhe ndihma bëhen burim force në momentet më të vështira.
Megjithatë, me kalimin e kohës, vëmendja zhvendoset. Lajmet ndryshojnë, kamerat largohen dhe publiku fillon të merret me histori të tjera.
Për familjen, pikërisht atëherë fillon rrugëtimi më i vështirë. Ata mbeten vetëm me kujtimet dhe me sfidën për të vazhduar jetën në një realitet të ndryshuar përgjithmonë.
Shtëpia bëhet më e heshtur. Dhoma bosh, lodrat, fotografitë dhe sendet e përditshme shndërrohen në kujtime që rikthejnë emocione të forta.
Festat, ditëlindjet dhe përvjetorët nuk janë më të njëjtë. Çdo datë e rëndësishme rikthen ndjenjën e mungesës dhe kujton atë që nuk mund të rikthehet.
Shpesh njerëzit u thonë familjeve në zi se duhet të vazhdojnë jetën. Edhe pse këto fjalë thuhen me qëllim të mirë, ato jo gjithmonë sjellin ngushëllim.
E vërteta është se askush nuk e harron plotësisht humbjen e një njeriu të dashur. Me kalimin e viteve, njerëzit mësojnë të jetojnë me dhimbjen, jo ta fshijnë atë.
Ka ditë kur kujtimet sjellin buzëqeshje dhe ndjesinë e afërsisë me personin që mungon. Ka edhe ditë kur ato rikthejnë lotët dhe mallin e thellë.
Psikologët sot pranojnë se pikëllimi nuk është diçka që kapërcehet plotësisht. Shumë njerëz krijojnë një lidhje të vazhdueshme me kujtimin e personit që kanë humbur.
Kjo lidhje mund të shfaqet përmes një fotografie të ruajtur me kujdes, një qiriu të ndezur çdo vit ose një vendi të veçantë që vizitohet shpesh.
Edhe rrëfimi i historive dhe kujtimeve për personin e ndjerë është një mënyrë për ta mbajtur të gjallë praninë e tij në zemrat e familjarëve.
Kur një tragjedi merr vëmendje të madhe mediatike, familja përballet edhe me sfidën e të jetuarit nën kujtesën publike. Për shumë njerëz, viktima bëhet simbol i një ngjarjeje.
Për prindërit dhe familjarët, megjithatë, ai person mbetet mbi të gjitha djali, vajza, motra apo vëllai i tyre. Kujtimet personale janë shumë më të mëdha se çdo titull gazete.
Asnjë artikull nuk mund të përshkruajë të qeshurat, përqafimet, bisedat e zakonshme apo momentet e vogla që ndërtojnë jetën e një familjeje.
Mbështetja për një familje në zi nuk kërkon gjithmonë fjalë të mëdha. Ndonjëherë mjafton një mesazh i sinqertë, një telefonatë ose një gjest i vogël që tregon se nuk janë harruar.
Të kujtosh emrin e personit që mungon, të ofrosh ndihmë pa u imponuar dhe të mos vendosësh afate për shërimin janë mënyra të thjeshta, por shumë të vlefshme për të qenë pranë dikujt.
Nuk ekziston një afat i caktuar për pikëllimin. Dhimbja ndryshon me kalimin e kohës, por dashuria mbetet gjithmonë pjesë e jetës së atyre që kanë humbur dikë të dashur.
Në fund, mbetet një e vërtetë e thjeshtë: edhe pse vdekja i jep fund një jete, ajo nuk i jep fund dashurisë. Kujtimet, respekti dhe lidhja me personin që mungon vazhdojnë të jetojnë në zemrat e atyre që e deshën dhe nuk do ta harrojnë kurrë, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
