Pak kush e di se pastruesi i banjave publike të Elbasanit, një plak i kërrusur me çizme gome dhe kravatë të lidhur pas pune, kishte qenë dikur Kryeministër i Shqipërisë dhe një nga njerëzit më të pasur të vendit.
Ibrahim Biçaku, biri i patriotit të shquar Aqif Pashë Biçakçiu, ishte i arsimuar në Vjenë, zotëronte disa gjuhë të huaja dhe administronte pasuri të mëdha: ferma, fabrika, toka dhe shoqëri tregtare. Ai ishte deputet gjatë mbretërisë së Zogut dhe më pas, në vitin 1943, mori detyrën e Kryeministrit në një nga periudhat më të errëta të historisë shqiptare.
Pas ardhjes së regjimit komunist, Biçaku u arrestua dhe u gjykua në Gjyqin Special të vitit 1945. Nga dënimi me vdekje shpëtoi falë ndërhyrjeve dhe dëshmive që vërtetonin se nuk kishte vepruar kundër popullit të tij. Megjithatë, jeta e tij u shndërrua në një ndëshkim të përhershëm.
Fillimisht u detyrua të punonte roje varrezash, e më pas – si formë poshtërimi publik – pastrues i banjave dhe pusetave të qytetit. Banorët e Elbasanit e kujtojnë ende: një njeri dinjitoz, që edhe në mjerim mbante kravatë dhe fliste gjermanisht, duke ruajtur hijeshinë e një jete që i ishte rrëmbyer.
Historia e Ibrahim Biçakut mbetet një nga shembujt më të fortë të përmbysjes brutale të fatit në Shqipërinë e pasluftës – një dëshmi se si pushteti politik mund të shkatërrojë jo vetëm pasurinë, por edhe dinjitetin njerëzor, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
