Shumë njerëz mendojnë se mirësia dhe dhembshuria po zhduken nga bota. Lajmet janë të mbushura me histori negative, por ndonjëherë ndodhin gjëra të vogla që na rikthejnë besimin te njerëzit.
Kjo është historia e Eastonit, një 84-vjeçar nga Teksasi.
Ai dhe gruaja e tij, Cassandra, kishin qenë të martuar për 50 vjet. Jeta nuk kishte qenë gjithmonë e lehtë. Pas pensionimit si mësues, kursimet e tij nuk mjaftonin. Kur Cassandra u diagnostikua me një sëmundje të rëndë të zemrës që kërkonte trajtim të kushtueshëm, Eastoni vendosi të kthehej në punë.
Në moshën 84-vjeçare, ai filloi punë si shpërndarës picash në një piceri lokale.
Çdo mëngjes zgjohej herët, përgatiste mëngjesin për vete dhe gruan e tij, i linte një shënim të ëmbël në frigorifer dhe nisej për në punë.
Një ditë, piceria ishte jashtëzakonisht e zënë. Eastoni po nxitonte të dërgonte porositë në kohë. Gjatë rrugës vuri re se makina kishte pak karburant, ndaj humbi disa minuta në një pikë karburanti.
I shqetësuar se do të vonohej, filloi të voziste më shpejt se lejohej.
Papritur, pas tij u shfaqën dritat e policisë.
Dy oficerë, Matthew dhe Jenkins, iu afruan makinës. U habitën kur panë se shoferi i makinës së picerisë ishte një burrë 84-vjeçar.
Me lot në sy, Eastoni u shpjegoi situatën:
— Gruaja ime është shumë e sëmurë. Kam nevojë për çdo qindarkë për trajtimin e saj. Nëse e dorëzoj picën me vonesë, do të më zbritet nga paga.
Oficerët ndjenë keqardhje për të, por nuk mund të injoronin ligjin.
Atë ditë Eastoni u vonua në dorëzim dhe menaxheri i zbriti para nga paga, madje e paralajmëroi se mund të humbiste punën nëse ndodhte përsëri.
Të nesërmen, Eastoni vazhdoi punën si zakonisht.
Kur shkoi të dorëzonte një porosi tjetër, dera u hap dhe ai u shtang.
Eastoni i dha picën dhe po largohej kur polici e ndaloi.
— Kam diçka për ju, zotëri.
Brenda kishte 2,340 dollarë, të mbledhura nga oficerët dhe disa persona të tjerë për të ndihmuar në trajtimin e Cassandrës.
— Mbrëmë mendova shumë për ju. Nuk mund të shmangnim gjobën sepse kjo është detyra jonë. Por ne jemi ende njerëz. Fola edhe me shefin tuaj dhe ai pranoi të mos ju zbriste pagën.
Brenda zarfit ishte edhe një shënim:
“Detyra jonë është të mbrojmë dhe të shërbejmë, por në fund të ditës ne jemi ende njerëz. Ju urojmë gjithë të mirat.”
Lotët i mbushën sytë Eastonit.
Ai trokiti sërish në derë vetëm për ta falënderuar.
Kjo histori na kujton se jo të gjithë heronjtë mbajnë pelerina. Disa mbajnë uniformë policie dhe zgjedhin të tregojnë zemërgjerësi kur dikush ka më shumë nevojë për të, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
