Ishte një ditë e ftohtë dhe me erë. Oficeri Bob Sanders po përfundonte patrullën e tij të përditshme kur vuri re diçka të çuditshme në një
dyqan të përdorur.
Atij iu duk sikur pa një vajzë të vogël duke futur diçka në çantë.
Ai hyri brenda dhe iu afrua me qetësi.
— Përshëndetje, vogëlushe. Çfarë po bën këtu? — e pyeti ai.
Vajza nuk u përgjigj. Kur Bobi e pyeti për prindërit, ajo vetëm e shikoi pa thënë asnjë fjalë.
Duke parë se nuk kishte askënd tjetër përveç pronarit të dyqanit, Bobi mori çantën e saj, nxori këpucët dhe ia ktheu pronarit.
— Hajde, do të të çoj në shtëpi.
Gjatë rrugës, vajza filloi të ndihej më rehat.
— Lizzy Stevens — u përgjigj ajo.
Kur Bobi e pyeti pse po përpiqej të vidhte këpucët, ajo tha:
— Ishin një dhuratë për motrën time.
Por sa herë që ai e pyeste për shtëpinë ose prindërit e saj, vajza ngrinte muret dhe nuk fliste më.
Kjo e bëri Bobin të dyshonte se diçka nuk ishte në rregull.
Kur mori adresën nga stacioni policor dhe u nis drejt shtëpisë së saj, ai u habit.
Shtëpia ndodhej në një lagje të pasur.
— Pse do të vidhte këpucë 2 dollarëshe një vajzë që jeton këtu? — mendoi ai.
Kur mbërritën para shtëpisë, Lizzy tha papritur:
— Si do të kthehem pa këpucët?
Bobi i tha se prindërit mund ta ndihmonin të blinte një dhuratë tjetër.
Atëherë vajza tha diçka që e tronditi.
— Kështu duhet të them kur më kapin.
— Kush të tha ta thuash këtë?
Vajza po thoshte se prindërit e kishin urdhëruar të vidhte dhe të gënjente.
Ai e mori për dore dhe shkoi drejt derës së shtëpisë.
Një grua dhe një burrë dolën me lot në sy dhe e përqafuan Lizzy-n.
— Faleminderit që e sollët në shtëpi — i thanë.
Bobi nuk mund të përmbahej më.
— Pse po vidhte këpucë për ju?
— Pra, kjo po bënte përsëri…
Pastaj i treguan të vërtetën.
Ata nuk ishin prindërit biologjikë të Lizzy-t.
E kishin adoptuar vite më parë.
Që nga dita e adoptimit, Lizzy vidhte herë pas here dhe sa herë kapej, thoshte se prindërit e saj e kishin detyruar.
Ata kishin provuar gjithçka për ta ndihmuar, por nuk e kuptonin pse sillej kështu.
Problemi ishte se nuk kishin mundur të gjenin asnjë informacion për prindërit biologjikë.
Pas shumë kërkimeve dhe dokumenteve të klasifikuara, ai zbuloi se prindërit biologjikë të Lizzy-t kishin qenë kriminelë dhe për këtë arsye kishin humbur kujdestarinë e saj.
Megjithatë, vite më vonë ata kishin ndryshuar plotësisht jetën e tyre dhe kishin marrë identitete të reja për sigurinë e tyre.
Kur u tregoi historinë e Lizzy-t, ata shpërthyen në lot.
— Sigurisht që duam ta ndihmojmë vajzën tonë — thanë.
Të nesërmen, Bobi organizoi një takim mes prindërve adoptues dhe atyre biologjikë.
Pas pesë vitesh, Lizzy pa përsëri prindërit e saj biologjikë.
Të dy familjet vendosën të qëndronin në kontakt dhe Lizzy filloi t’i vizitonte rregullisht.
Me kalimin e kohës, sjellja e saj u përmirësua ndjeshëm.
Të dy çiftet falënderuan Bobin për gjithçka që kishte bërë, ndërsa ai u përgjigj thjesht:
— Thjesht po bëja detyrën time, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
