Një burrë i moshuar u arrestua pasi kishte vjedhur një bukë dhe u dërgua para gjykatës.
Kur gjykatësi e pyeti nëse e pranonte fajin, plaku uli kokën dhe tha:
“Po, e pranova bukën. Isha shumë i uritur dhe pothuajse po vdisja nga uria.”
Për disa çaste, në sallën e gjyqit ra heshtja.
Më pas, gjykatësi tha:
“Ju e dini se keni kryer një vjedhje dhe, sipas ligjit, duhet të paguani një gjobë prej dhjetë dollarësh. Por e kuptoj se nuk keni mundësi ta paguani. Prandaj, do ta paguaj unë për ju.”
Gjykatësi nxori dhjetë dollarë nga xhepi dhe kërkoi që ato të dorëzoheshin në arkën e gjykatës si pagesë e dënimit të të moshuarit.
Të gjithë menduan se çështja kishte përfunduar.
Por gjykatësi u ngrit në këmbë, shikoi njerëzit në sallë dhe tha:
“Edhe ju të gjithë jeni fajtorë. Secili prej jush duhet të paguajë nga dhjetë dollarë, sepse jetoni në një qytet ku një i moshuar detyrohet të vjedhë bukë vetëm që të mos vdesë nga uria.”
Fjalët e tij i lanë të gjithë pa zë.
Në sallën e gjyqit u mblodhën gjithsej 480 dollarë dhe gjykatësi ia dorëzoi paratë të moshuarit.
Në fund, ai shtoi:
“Kur në një qytet që e quan veten të civilizuar shihni njerëz që vuajnë nga uria dhe varfëria, dijeni se diku dikush ka dështuar në detyrën e tij ndaj tyre.”
Historia përcjell një mesazh të fortë: ndonjëherë para gjykatës nuk duhet të vihet vetëm njeriu që vjedh një copë bukë, por edhe shoqëria që e ka lënë atë pa bukë, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
