Në një lagje të qetë në periferi të qytetit, një burrë i quajtur Marko nisi të bënte diçka që shumë e quajtën “çmenduri”: çdo mëngjes dilte në oborr dhe gërmonte vrima të vogla në tokë.
Fqinjët e tij, të habitur dhe të bindur se ai po humbte mendjen, filluan ta tallnin.
“Po kërkon ar?” — thoshin me ironi, ndërsa disa të tjerë filmonin nga dritaret për ta postuar në rrjete sociale.
Por Marko kishte një plan që askush nuk e dinte. Ai kishte vënë re se toka në zonë po thahej dhe bimët e kopshtit nuk po rriteshin më si më parë. Pas kërkimeve të shumta, ai kishte gjetur një mënyrë ekologjike për të rigjallëruar tokën: sistemin e ujitjes me pika të mbështetur nga kanale të nëndheshme që ndihmojnë në ruajtjen e lagështisë. Vrimat që ai po hapte ishin pjesë e këtij projekti që e kishte ndërtuar vetë, duke përdorur materiale të ricikluara.
Pas disa ditësh, ndryshimi ishte i dukshëm. Bari nisi të gjelbërohej, lulet u ringjallën dhe ajri në oborrin e tij kishte aromë pranvere. Fqinjët, që më parë e kishin tallur, tashmë ndalonin çdo ditë për të parë se si Marko kishte kthyer një copë toke të thatë në një oaz të vogël gjelbërimi.
Kur e pyetën se si ia kishte dalë, ai u përgjigj thjesht: “Nuk më duhej të dëshmoja asgjë, thjesht dashuria për natyrën më mësoi më shumë se çdo manual.” Kjo përgjigje e tij u shpërnda me shpejtësi në rrjetet sociale dhe shumë e panë si një shembull frymëzues për të mos gjykuar kurrë dikë pa e ditur qëllimin e tij.
Sot, oborri i Markos është bërë një pikë referimi për të gjithë lagjen. Fqinjët që dikur e tallnin, tani e ndihmojnë në mbjelljen e luleve dhe në ruajtjen e gjelbërimit. Historia e tij u kthye në një kujtesë të bukur se inovacioni dhe dashuria për mjedisin shpesh fillojnë aty ku të tjerët shohin vetëm “vrima në tokë”, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
