Aty i kishte përkundë njanin pas tjetrit.
Aty ua kishte fshi lotët, ua kishte këndu ninullat dhe kishte nejtë net të tana pa gjumë kur kishin temperaturë.
Gjashtë fëmijë i kishte rritë me mund, me sakrificë e me kafshatën e gojës.
Për ta kishte harru veten.
Për ta kishte duru lodhjen, varfërinë dhe çdo dhimbje.
Njani pas tjetrit u rritën.
U shkolluen, gjetën punë, u martuen dhe u larguen prej shtëpisë.
Nëna mbeti vetëm.
Në fillim priste me padurim me iu hapë dera.
Çdo zhurmë në oborr i dukej sikur po vinte njani prej fëmijëve.
E rregullonte shaminë, e ndizte shporetin dhe thoshte me vete:
“Nashta sot vjen njani. Nashta pin një kafe me mu. Nashta më pyet: Nanë, a je lodhë?”
Por dera nuk hapej.
Kaluen ditë.
Kaluen javë.
Kaluen edhe muaj.
Secili kishte punët e veta, familjen e vet, hallet e veta.
E për Nanën, gjithmonë mbetej e njëjta fjalë:
“Sot s’muj, vij një ditë tjetër.”
Një ditë, ajo doli në oborr dhe e pa djepin e vjetër. Ishte i njëjti djep ku i kishte përkundë të gjashtë fëmijët e saj.
E preku me dorë dhe iu kujtuen krejt.
Netët pa gjumë.
Të qarat e fëmijëve.
Duart e saj të çame prej punës.
Lutjet që ata të rriteshin, të shkolloheshin e të bëheshin njerëz të mirë.
Pastaj mori shkrepësen dhe i vuni flakën.
Një fqinj e pyeti:
“Oj Nanë, pse po e djeg djepin ku i ke rritë fëmijët?”
Ajo i shikoi flakët dhe tha me za të ulët:
“Po e djeg vendin që më djeg mue sa herë e shikoj. Ky djep m’i kujton fëmijët e mi kur ishin të vegjël, kur nuk mujshin pa mue. Sot unë nuk muj pa ta, por ata nuk po gjejnë kohë për mue.”
Flakët e përpinë djepin, por dhimbjen e Nanës nuk mujti me e djegë as zjarri.
Nana nuk kërkon shumë.
Nuk kërkon pare, as dhurata të shtrenjta.
Kërkon vetëm një telefonatë.
Një vizitë.
Një kafe bashkë.
Një përqafim dhe një fjalë të ngrohtë:
“Nanë, a je mirë?”
Mos pritni me u fikë drita e shtëpisë së saj, që me ju marrë malli për dritën që ua ka dhanë gjithë jetën.
Mos pritni me mbetë djepi bosh, fotografia në mur dhe dera e mbyllun.
Sa e keni Nanën gjallë, shkoni e përqafojeni.
Se një ditë mundeni me pasë krejt kohën e botës për të, por ajo nuk ka me qenë ma aty.
Na fal, oj Nanë, për krejt herët kur na prite e ne nuk erdhëm… do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
