Kjo fotografi duhej të ishte thjesht një moment spontan për këtë çift të ri. Ajo do të pozonte dhe ai do të shtypte butonin e aparatit. Por sapo i dashuri i saj, Davidi, pa përmes lentes së kamerës, një dridhje i përshkoi gjithë trupin.
Ai u zbeh menjëherë, dhe me arsye. Pas saj ishte shfaqur diçka që nuk duhej të ishte aty. Diçka që më vonë do t’i përndiqte.
Davidi dhe Amber sapo kishin blerë një shtëpi të re. Ata po qëndronin në oborrin e përparmë kur Amber kërkoi një fotografi me shtëpinë në sfond. Ishte një ide e bukur, por gjithçka ndryshoi kur Davidi bërtiti papritur.
Amber, që po buzëqeshte drejt kamerës, u kthye e alarmuar. Davidi po tregonte me gisht drejt dritares së papafingos.
Ajo u kthye ngadalë dhe zemra iu ndal për një çast.
Në dritaren e papafingos qëndronte një figurë njerëzore.
“Si është e mundur? Ne jetojmë vetëm!” tha Amber e tmerruar.
Të dy e panë figurën duke lëvizur në papafingo, sikur të ishte në shtëpinë e vet. Nuk mund të dallonin fytyrën, por e dinin se dikush ishte atje.
Davidi vrapoi brenda dhe u ngjit në papafingo, ndërsa Amber mbeti jashtë. Kur hapi derën, nuk gjeti askënd. Dhoma ishte bosh.
Megjithatë, një gjë i tërhoqi vëmendjen: dritarja ishte e hapur.
Ai kontrolloi gjithçka, por nuk gjeti asnjë gjurmë. Kur u kthye poshtë, Amber i tha se nuk kishte parë askënd të largohej.
Atë natë u përpoqën të flinin, por të nesërmen në mëngjes u zgjuan nga zhurma që vinte nga papafingo.
Kur u ngjitën lart, panë se dritarja që Davidi kishte mbyllur dhe kyçur ishte hapur përsëri.
Papritur dëgjuan një gërvishtje nga dollapi.
Davidi hapi derën me guxim dhe prej andej doli një mace.
Ata u lehtësuan për një moment, por kuptuan se macja nuk ishte figura që kishin parë në dritare.
Macja iku përsëri drejt papafingos sikur e njihte vendin.
Të hutuar, çifti vendosi të pyeste fqinjët. Fqinja u shpjegoi se macja i përkiste pronarit të mëparshëm të shtëpisë, i cili tashmë jetonte në një azil pleqsh.
Misteri i maces u zgjidh, por jo ai i figurës.
Pak më vonë, ndërsa po flisnin me fqinjën, ata panë përsëri siluetën në dritaren e papafingos.
Fqinja e pa gjithashtu dhe tha:
Por Davidi kishte një plan tjetër. Ai dhe Amber hynë fshehurazi në shtëpi për të kapur personin.
Kur arritën në papafingo, dëgjuan përsëri zhurmë nga dollapi.
Këtë herë, kur e hapën, nuk gjetën një hajdut.
Nga dollapi doli një vajzë e re.
Ajo bërtiti dhe u përpoq të ikte, por Davidi e ndaloi.
Pak më vonë në papafingo hyri fqinja dhe e njohu menjëherë vajzën.
“Millie! Çfarë po bën këtu?” bërtiti ajo.
Doli se vajza ishte vajza e fqinjës.
Millie shpjegoi se kishte ardhur shpesh në papafingo për t’u kujdesur për macen e pronarit të vjetër.
Ajo i çoi te një mur i pasmë i papafingos dhe hoqi një dërrasë.
Pas saj fshihej një hapësirë sekrete me një shkallë që zbriste deri në katin përdhes.
Atëherë Millie bërtiti poshtë:
Pak çaste më vonë, nga shkalla u ngjit një grua e moshuar.
Ishte Meredith, pronarja e mëparshme e shtëpisë.
Ajo kishte ikur nga azili, sepse ndihej si në burg. Ishte fshehur në një kasolle në pyllin pas shtëpisë dhe përdorte shkallën sekrete për të hyrë fshehurazi në papafingo e për t’u kujdesur për macen e saj.
Kur Davidi dhe Amber dëgjuan historinë e saj, nuk u zemëruan.
Përkundrazi, u prekën thellë.
Ata vendosën ta ndihmonin Meredith-in. Vizituan kasollen ku jetonte dhe panë se ishte në gjendje shumë të keqe.
Prandaj vendosën ta rinovonin plotësisht.
Pas disa muajsh punë, kasollja u shndërrua në një shtëpi të vogël, të ngrohtë dhe komode.
Meredith u transferua aty, macja vazhdoi të jetonte mes dy shtëpive dhe të gjithë u bënë si një familje e madhe.
Në fund, ajo që dukej si një figurë e frikshme në dritare u kthye në fillimin e një miqësie dhe historie prekëse që ndryshoi jetën e të gjithëve, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
