Bëhet fjalë për Merita Misliun nga Pogradeci, një grua që për shumë vite përballoi sprova të rënda familjare dhe shëndetësore, por që më vonë gjeti forcën për të nisur një kapitull të ri në jetën e saj.
Për 11 vite me radhë, Merita i qëndroi pranë bashkëshortit të saj, i cili kishte humbur shikimin për shkak të diabetit. Gjendja e tij kërkonte kujdes të vazhdueshëm dhe ajo nuk iu nda deri në fund.
Pas humbjes së bashkëshortit, jeta nuk u bë menjëherë më e lehtë.
Merita u zhvendos së bashku me dy vajzat e saj në Gjermani, ku u përball edhe vetë me probleme serioze shëndetësore. Ajo iu nënshtrua një ndërhyrjeje të vështirë kirurgjikale dhe kaloi një tjetër periudhë të rëndë.
Pasi gjërat nisën të qetësoheshin, vajza e saj e madhe mendoi se nëna meritonte të provonte sërish të ishte e lumtur.
Gjatë një bisede me miq, ajo mësoi për një shqiptar që kërkonte një partnere. Me humor, por edhe me një ide serioze pas fjalëve të saj, vajza tha: “Kam mamin.”
Merita fillimisht hezitoi. Pas gjithë asaj që kishte kaluar, si dhe për shkak të paragjykimeve dhe mentalitetit me të cilin ishte rritur, ideja për të nisur një lidhje të re nuk ishte e lehtë për të.
Megjithatë, ajo vendosi t’i jepte një mundësi njohjes.
Takimi i parë rezultoi të ishte fillimi i një historie të re. Bisedat vazhduan, marrëdhënia u afrua dhe, me kalimin e kohës, të dy kuptuan se ndiheshin mirë pranë njëri-tjetrit.
Sot, sipas rrëfimit të saj, ata janë bashkë prej afro pesë vitesh.
Historia e Meritës është një rrëfim për humbjen, përkushtimin dhe forcën për të vazhduar përpara. Por mbi të gjitha, është një kujtesë se një kapitull i vështirë nuk do të thotë domosdoshmërisht fundi i historisë.
Ndonjëherë, edhe pas viteve të dhimbshme, jeta mund të sjellë një mundësi të re për qetësi, shoqëri dhe lumturi, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
