Në fillim, më dukej e ëmbël. Macja jonë rrinte vazhdimisht pranë krevatit të foshnjës, duke gërhitur qetësisht si një roje besnike. Por shumë shpejt kjo sjellje filloi të më dukej e çuditshme. Ajo hisshte sa herë që dikush afrohej pranë foshnjës dhe i mbante sytë të ngulur në diçka që ne nuk mund ta shihnim. Ankthi im rritej dita-ditës.
Një ditë vendosa ta çoja vajzën time, Mildred, për një kontroll te pediatri. Kur mjeku po shikonte rezultatet e ekzaminimit, fytyra e tij ndryshoi papritur. Ai u zbeh dhe tha me habi:
“O Zot… si është e mundur kjo?”
Që nga dita kur Mildred lindi, macja nuk largohej asnjë çast prej saj. Flinte pranë krevatit, rrinte zgjuar duke e vëzhguar dhe reagonte menjëherë nëse dikush afrohej shumë. Burri im, Jake, mendonte se macja thjesht po sillej si mbrojtëse. Por unë ndihesha ndryshe. Instinkti më thoshte se kishte diçka më shumë.
Kur organizuam një festë të vogël për muajin e parë të Mildred-it, edhe miqtë tanë e vunë re sjelljen e çuditshme të maces. Njëra prej tyre më pyeti:
“A je e sigurt që macja është e sigurt pranë foshnjës?”
Kjo pyetje më mbeti në mendje.
Pas disa ditësh, e çova Mildred-in në klinikë. Gjatë ekzaminimit, mjeku vendosi të bënte një kontroll më të detajuar të zemrës së saj. Në ekran u shfaqën rrahjet e zemrës, por diçka nuk shkonte.
Mjeku vuri re se ritmi i zemrës ishte i dobët dhe i parregullt.
“A është e vërtetë që macja juaj nuk largohet kurrë nga foshnja?”
Kur i tregova gjithçka, ai mbeti i menduar. Sipas tij, ishte e mundur që macja të kishte vënë re ndryshime shumë të vogla në frymëmarrje ose në rrahjet e zemrës së foshnjës, diçka që njerëzit nuk mund ta dallonin lehtë.
Më pas Mildred iu nënshtrua kontrolleve të tjera nga specialistë. Edhe pse historia është treguar në mënyrë dramatike, përfundimi ishte se vajza kishte nevojë për monitorim të afërt të zemrës. Ndërkohë, macja vazhdonte të rrinte pranë saj si një roje e heshtur.
Me kalimin e kohës, fillova të shoh ndryshe lidhjen mes tyre. Nuk ishte më diçka që më frikësonte. Ishte një lidhje e veçantë, plot dashuri dhe mbrojtje.
Sot, sa herë që shoh macen të mbështetet pranë Mildred-it dhe të gërhasë qetësisht, ndihem mirënjohëse. Ndoshta ajo nuk ishte thjesht një kafshë shtëpiake.
Ndoshta, në mënyrën e saj, ajo po përpiqej të na tregonte se diçka nuk shkonte, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
