Ajo e mbante letrën në duar që i dridheshin. Nuk ishte frika ajo që po e pushtonte, por zemërimi. Vetë letra ishte tronditëse, por fjalët e shkruara në të ishin aq absurde sa ishte e vështirë të besoje se dikush mund të mendonte në atë mënyrë.
Dhe fjalia e fundit ishte më e keqja.
Julie, një nënë nga Arizona, po shikonte djalin e saj të vogël teksa luante i lumtur në oborr. Ai kishte lidhur një çarçaf si pelerinë superheroi dhe vraponte mes luleve duke shpërndarë “fuqi magjike” – në fakt, copa bari që i këpuste nga toka.
Papritur, përtej gardhit, ajo pa sytë e ngushtë dhe të zemëruar të fqinjës së moshuar.
“Jo përsëri,” mendoi ajo.
Kur Julie ishte shpërngulur në atë lagje, kalimi nga apartamenti në një shtëpi kishte qenë një hap i madh. Ajo donte një vend ku djali i saj të luante i sigurt. Shtëpia me dy dhoma dukej perfekte.
Por problemet nisën që ditën e parë.
Fqinja e moshuar pranë tyre vështronte me inat çdo kuti që zbritej nga kamioni i zhvendosjes. Nuk tha as “mirë se erdhe”. Vetëm mbylli derën me forcë.
Me kalimin e javëve, ajo vazhdonte t’i jepte Julie-s këshilla të padëshiruara për gjithçka: kur të nxirrte plehrat, kur të ujiste barin dhe si duhej të sillej.
Një ditë, djali i vogël tentoi të përkëdhelte qentë e fqinjës. Ajo i tërhoqi menjëherë kafshët dhe e qortoi djalin duke e quajtur të pasjellshëm.
Që nga ajo ditë, Julie vendosi ta shmangte.
Për një kohë, gjërat u qetësuan. Djali luante në oborr, qeshte dhe shijonte ditët e bukura.
Derisa një ditë, Julie gjeti një letër në kutinë postare.
Në fillim mendoi se ishte reklamë. Por jo.
Ajo ankohej se të qeshurat e djalit ishin bezdisëse për zogun dhe dy qentë e saj. Madje kërkonte që fëmija të mbahej brenda shtëpisë dhe të lejohej të dilte vetëm 15 minuta në ditë.
Nëse kjo sjellje vazhdonte, ajo do të telefononte policinë.
Po, policinë… sepse një fëmijë qeshte në oborr.
Julie u përpoq të ruante qetësinë. Të nesërmen e la djalin të luante si zakonisht.
Rreth një orë më vonë, një makinë policie u ndal para shtëpisë.
Fqinja e kishte bërë vërtet.
— Zonjë, kemi marrë një ankesë për zhurmë…
Julie mori letrën dhe ia dha policit. I shpjegoi gjithçka që kishte ndodhur gjatë muajve të fundit.
Oficeri lexoi letrën deri në fund.
Pastaj rrotulloi sytë dhe psherëtiu thellë.
Ai e falënderoi Julie-n dhe shkoi drejt shtëpisë së fqinjës.
Nga dritarja, Julie pa gruan e moshuar duke treguar me gisht drejt shtëpisë së saj dhe duke u ankuar.
Pastaj polici i tregoi letrën.
Ajo nuk mund të dëgjonte gjithçka, por dëgjoi disa fjalë:
— Është vetëm një fëmijë… nuk është shkelur asnjë ligj… dhe ndaloni së humburi kohën tonë.
Një buzëqeshje iu shfaq menjëherë në fytyrë.
Policia nuk u kthye më kurrë për atë ankesë. Dhe fqinja nuk guxoi më të telefononte për të qeshurat e një fëmije, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
