“Mjekësia shqiptare nuk është vetëm onkologji!”, deklaroi deputetja socialiste Iris Luarasi, një deklaratë që në shikim të parë synonte të nxirrte në pah “transformimin” e sistemit të kujdesit shëndetësor, por që mjaftoi për të prekur një tjetër realitet të trishtueshëm në vendin tonë.
Studiuesja në Institutin e Historisë Sonila Boçi Pepivani nuk ka zgjedhur të lërë pa përgjigje atë që u tha dy ditë më parë në studion e emisionit “Top Story”. Përmes një reagimi publik, ajo i është rikthyer deputetit socialist me një pamje krejtësisht të ndryshme nga ajo e çarçafëve të pastër dhe krevateve moderne që Luarasi tha në emision.
Dhe meqenëse deputetja tha se kujdesi shëndetësor shqiptar nuk identifikohet vetëm me Onkologjinë, historianja, e cila u diagnostikua me kancer vite më parë, vendosi t’i tregonte Luarasit edhe shërbime të tjera, siç është Kardiologjia, ku ajo pati një përvojë personale.
Në këtë reagim, ajo përshkroi një realitet që ka pak të bëjë me "shtretërit që ulin dhe rrisin" apo standardet e qëndrueshme, por me pajisjet e vjetra, mungesat dhe një sistem që, sipas saj, shpesh e lë pacientin në prag të mbijetesës.
«Do të flas për Kardiologjinë, në repartin kirurgjikal të së cilës u operua im shoq tre vjet më parë. Pak çaste para operacionit, këmba e tavolinës së operacionit u thye sapo u shtri mbi të. Shtrati ku qëndroi pas operacionit dukej sikur i përkiste shekullit të 19-të dhe e vetmja gjë që mbaj mend janë ankesat e tij të vazhdueshme për dhimbjet e shpinës, të shkaktuara nga sustat e spikatura. Dhoma me katër shtretër ku qëndroi pas operacionit dukej gjithashtu e shekullit të 19-të», shkruan historiania, duke mos u ndalur vetëm te infrastruktura, por duke shkuar më tej, edhe te ilaçet që mungonin, kimioterapitë e ndërprera, pajisjet që nuk funksiononin mirë dhe pritjet e gjata që, sipas saj, e bëjnë trajtimin një betejë më vete.
Shih edhe “Dorëheqje!” – Banorët protestojnë për ujë, tabelat janë shkatërruar: Vlora është në telashe! Qyteti po digjet, këta njerëz po luftojnë!
«Pres me muaj të tërë, si paciente e Onkologjisë, për të bërë një skanim, një ekoo ose kontrolle të planifikuara, njësoj si mijëra pacientë të tjerë», shkruan më tej ajo, duke e ftuar Luarasin të vizitojë Onkologjinë dhe të shohë me sytë e saj dhimbjen që përjetojnë njerëzit në ato korridore, për shkak të mungesës së ilaçeve dhe shumave të mëdha që duhet të paguajnë!
Reagimi i plotë:
Është shumë zhgënjyese të dëgjosh një deklaratë të tillë nga një anëtar i Parlamentit, i cili vjen nga bota akademike dhe shoqëria civile.
Nuk do të flas për Departamentin e Onkologjisë, i cili me sa duket nuk vendosi standardin për mjekësinë shqiptare. Kam shkruar më parë për përvojën time në atë spital.
Do të flas për Kardiologjinë, në repartin kirurgjikal të së cilës u operua im shoq tre vjet më parë. Pak çaste para operacionit, këmba e tavolinës së operacionit u thye sapo u shtri mbi të. Shtrati ku qëndroi pas operacionit dukej sikur i përkiste shekullit të 19-të dhe e vetmja gjë që mbaj mend janë ankesat e tij të vazhdueshme për dhimbjet e shpinës, të shkaktuara nga sustat e spikatura. Dhoma me katër shtretër ku qëndroi pas operacionit dukej gjithashtu e shekullit të 19-të.
Unë dhe im shoq kemi një status shoqëror që, nëse do të donim, do të na lejonte të merrnim shërbimin “sot për nesër”, siç thoni ju, znj. Luarasi. Kemi miq dhe të njohur që do të na ndihmonin nëse do t’ua kërkonim. Por ne kemi zgjedhur të ndjekim rregullat, të presim radhën tonë dhe të mos e marrim nga dikush tjetër.
Shih edhe 'Një makinë po më ndjek' – I riu 'alarmoi' Policinë në Vlorë, çfarë rezultoi pas verifikimeve
Pres me muaj të tërë, si pacient onkologjik, për të bërë një skanim, një ultratinguj ose kontrolle të planifikuara, njësoj si mijëra pacientë të tjerë.
Sa i përket infrastrukturës spitalore, pajisjeve për ekzaminime dhe trajtime, kimioterapive dhe medikamenteve që ndonjëherë mungojnë, personelit të pamjaftueshëm dhe shërbimit që meritojnë qytetarët, është e drejta ime t'i kërkoj ato. Dhe nuk do të lodhem së kërkuari ato, për sa kohë që të jem gjallë.
Ju ftoj të vizitoni një herë Klinikën e Onkologjisë. Dua ta shoh nga afër dëshpërimin në fytyrën e një prindi kur spitali nuk ka ilaçe për kimioterapi dhe ai nuk ka mundësi t’i blejë ato për vajzën e tij 30-vjeçare. Apo lodhjen dhe frustrimin e një gruaje që e la burrin e saj duke iu nënshtruar kimioterapisë dhe vrapoi në farmaci për të gjetur një pompë të nevojshme për të vazhduar trajtimin në shtëpi. Të dy ishin mësues, me pesë fëmijë për të rritur. Për buxhetin e tyre, 4,000 lekë të reja për një pompë ishin një barrë e rëndë.
Jo të gjithë kanë statusin tuaj shoqëror për të marrë shërbimin "sot dhe nesër". Shumica e atyre që trajtohen në spitalet publike janë njerëz me të ardhura të ulëta, pa mundësi dhe pa privilegje.
Edhe nëse kjo mrekulli infrastrukture ka ndodhur në disa shërbime, siç është Kirurgjia e Përgjithshme, spitali nuk është vetëm një ndërtesë apo një fasadë. Spitali është pajisjet që funksionojnë, ilaçet që nuk mungojnë, stafi i mjaftueshëm dhe shërbimi që i ofrohet çdo pacienti pa dallim.
Kur t’i më jepni këto, do t’ju ??bashkohem në entuziazmin tuaj për ndryshime rrënjësore në mjekësi. Deri atëherë, do të vazhdoj të flas hapur për atë që shoh dhe përjetoj çdo ditë.
