I shtruar në spital, babai i dëgjoi djemtë e tij duke ndarë trashëgiminë e tij.
— Shtëpia do të jetë e imja, — tha i madhi.
— Atëherë unë marr tokën, — u përgjigj i dyti.
— Dhe kursimet në bankë do t’i ndajmë përgjysmë, — shtoi i treti.
Ata flisnin sikur babai të mos ishte më gjallë.
Babai, që deri atëherë kishte qëndruar me sy mbyllur, hapi ngadalë sytë dhe tha me zë të dobët:
— Po më pëlqen që jeni kaq të organizuar... por kam një pyetje.
Djemtë heshtën menjëherë.
— Kush do të marrë borxhet e mia?
Dhoma u mbush me qetësi.
— Borxhet? — pyeti i madhi i habitur.
Babai buzëqeshi lehtë.
— Po. Kam kaluar gjithë jetën duke ju rritur, duke paguar shkollat, duke ju ndihmuar kur kishit nevojë. Nëse po ndani atë që kam lënë, ndani edhe përgjegjësitë që kam mbajtur.
Djemtë ulën kokën nga turpi.
Pas disa çastesh, më i vogli iu afrua shtratit dhe i kapi dorën.
— Na fal, baba. Ne po mendonim për pasurinë, kur duhej të mendonim për ty.
Atë ditë ata nuk folën më për trashëgiminë. Folën për kujtimet, sakrificat dhe kohën që ende mund të kalonin së bashku.
Dhe babai kuptoi se trashëgimia më e madhe që mund t’u linte nuk ishte shtëpia, toka apo paratë, por mësimi se familja vlen më shumë se çdo pasuri, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
