Fqinjët menduan se po shihnin një makth të vërtetë. Makinat e policisë, ambulancat dhe thashethemet pushtuan qetësinë e Brookhavenit brenda pak minutash.
Në qendër të ngjarjes ishte një djalë vetëm pesë vjeç. Askush jashtë shtëpisë nuk e dinte saktësisht çfarë kishte ndodhur dhe shumë njerëz kishin frikë se gjithçka kishte përfunduar në tragjedi.
Por pas derës së mbyllur, gjyshja e tij po luftonte për t’ia shpëtuar jetën. E gjunjëzuar në dyshemenë e dhomës së ndenjjes, ajo nisi menjëherë reanimimin kardiopulmonar.
Duart i dridheshin, por nuk e ndali ritmin. Tridhjetë shtypje në kraharor, dy frymëmarrje dhe më pas përsëri nga e para, ndërsa numëronte me zë të ulët.
Në televizor vazhdonte të shfaqej filmi vizatimor i preferuar i djalit. Gjyshja nuk shikonte orën dhe përpiqej të mos dëgjonte sirenat që afroheshin gjithnjë e më shumë.
Ajo kishte ndjekur një kurs për ndihmën e parë disa muaj më herët, vetëm për çdo rast. Askush nuk e kishte menduar se njohuritë e fituara atëherë do të bëheshin kaq vendimtare.
Kur paramediku i vendosi dorën mbi shpatull, priste skenarin më të keq. Por papritur kraharori i fëmijës u ngrit dhe ai nisi të kollitej fuqishëm.
Dhoma u mbush me lot, urdhra dhe zhurmën e radiove. Fqinjët do të kujtonin sirenat, ndërsa gjyshja vetëm çastin kur dora e vogël e nipit i shtrëngoi përsëri gishtin, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
