Në moshën 33-vjeçare, Christopher kishte gjithçka që shumica e njerëzve vetëm mund ta ëndërronin. Një makinë luksoze, një shtëpi të madhe dhe një kompani fitimprurëse që e kishte ndërtuar me përpjekje të mëdha.
Rruga drejt suksesit nuk ishte e lehtë, por çdo pengesë e përballuar e kishte bërë më të fortë.
Ndryshe nga shumë njerëz të pasur, Christopher nuk ia ktheu kurrë shpinën të tjerëve. Ai kujtonte mirë vitet e vështira kur nuk kishte asgjë dhe ndihma e të tjerëve e kishte mbajtur gjallë. Për këtë arsye, shpeshherë investonte në projekte bamirësie dhe ndihmonte njerëz në nevojë, pa pritur asgjë në këmbim.
Por një ditë, ndërsa po kthehej nga puna, ai pa një të pastrehë të ulur në trotuar, duke dridhur duart nga i ftohti. Ky moment i thjeshtë do të bëhej pika e kthesës në jetën e tij. Christopher ndaloi makinën, i ofroi një vakt dhe filloi të bisedonte me të. Ajo bisedë e vogël i zbuloi realitetin e ashpër të shumë njerëzve që shoqëria i kishte harruar.
Nga ajo ditë, gjërat ndryshuan. Christopher filloi të angazhohej më shumë në ndihmën sociale, duke përdorur jo vetëm paratë, por edhe kohën e tij për të ngritur qendra ndihme për të pastrehët dhe për fëmijët pa përkujdesje.
Shumë njerëz e shikonin me habi – pse një biznesmen i suksesshëm do të harxhonte kaq shumë energji për të tjerët? Përgjigjja e tij ishte gjithmonë e njëjtë: “Sepse e di si është të mos kesh asgjë. Nuk dua që të tjerët të kalojnë atë që kalova unë.”
Sot, përveçse një sipërmarrës i suksesshëm, Christopher është një shembull frymëzues i humanizmit. Historia e tij dëshmon se suksesi i vërtetë nuk matet vetëm me pasuri, por me ndikimin që ke tek jeta e të tjerëve, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
