Një histori interesante dhe pak e njohur vjen nga Bullgaria, ku një fshat i vogël, por me një trashëgimi të pasur mbi 500-vjeçare, vazhdon të ruajë me fanatizëm identitetin e tij shqiptar, duke sfiduar kohën dhe ndryshimet historike.
Bëhet fjalë për Mandricën, një vendbanim i veçantë ku banorët, edhe sot e kësaj dite, deklarojnë me krenari origjinën e tyre nga Vithkuqi i Korçës. Sipas gojëdhënave dhe dokumenteve historike, të parët e tyre u vendosën aty shekuj më parë, duke sjellë me vete traditat, zakonet dhe kulturën shqiptare, të cilat janë ruajtur brez pas brezi.
Ajo që e bën edhe më të veçantë këtë fshat është fakti se, pavarësisht ndikimeve të shumta politike, kulturore dhe gjuhësore ndër vite, banorët nuk e kanë humbur ndjenjën e përkatësisë. Ata vijojnë të identifikohen si shqiptarë, duke e shprehur hapur këtë krenari në jetën e përditshme, në festat tradicionale dhe në mënyrën e tyre të jetesës.
Në Mandricë, gjuha dhe kujtesa historike kanë luajtur një rol kyç në mbijetesën e identitetit. Edhe pse gjuha mund të ketë pësuar ndryshime me kalimin e kohës, shumë fjalë, shprehje dhe elementë të vjetër të shqipes ruhen ende, si një dëshmi e gjallë e rrënjëve të tyre. Tregimet e të moshuarve, këngët, veshjet tradicionale dhe ritualet familjare vazhdojnë të mbajnë gjallë lidhjen me origjinën shqiptare.
Kjo histori nuk është thjesht një rrëfim lokal, por një dëshmi e fortë e pranisë së hershme dhe të vazhdueshme të shqiptarëve në rajon. Ajo tregon se identiteti nuk është vetëm çështje gjeografie, por mbi të gjitha çështje kujtese, krenarie dhe trashëgimie shpirtërore.
Mandrica mbetet kështu një simbol i qëndresës kulturore dhe një shembull i rrallë i diasporës që, edhe pas shekujsh larg vendlindjes, arrin të ruajë të paprekur lidhjen me rrënjët e saj, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
