Ajo nuk shkoi atje për të gjetur dashurinë. Shkoi sepse donte të largohej nga gjithçka dhe, për pak kohë, të zhdukej nga jeta që e kishte lodhur.
Yuki ishte vetëm 26 vjeçe, e rraskapitur emocionalisht dhe pa një drejtim të qartë. Në një plazh të qetë, larg zhurmës dhe gjykimeve, ajo takoi Kenjin, një burrë 70-vjeçar që kishte humbur bashkëshorten dhe jetonte me kujtimet e tij.
Takimi i tyre nisi thjesht, me një gotë limonadë, një qiell me re dhe një bisedë pa shumë pritshmëri. Por ajo që dukej si një njohje e zakonshme, shumë shpejt u kthye në diçka që asnjëri prej tyre nuk e kishte parashikuar.
Kur Yuki telefonoi familjen dhe u tregoi për martesën e saj me Kenjin, reagimi ishte tronditës. Për të afërmit e saj, lidhja nuk kishte kuptim. Ndërsa në internet nisën debatet për diferencën e madhe në moshë, motivet dhe moralin e kësaj martese.
Megjithatë, larg komenteve dhe paragjykimeve, ata nisën të ndërtonin një jetë të zakonshme. Palosnin rrobat së bashku, diskutonin qetësisht për muzikën xhaz dhe ndanin heshtjen gjatë stuhive.
Kenji lëvizte ngadalë, ndërsa Yuki ndryshonte shpesh mendim. Ajo kishte gjithmonë njolla boje në gishta, ndërsa ai përgatiste çajin me kujdes. Në këto momente të vogla dhe të padukshme për të tjerët, mes tyre u krijua një besim i fortë.
Me kalimin e kohës, ankthi i Yukit nisi të zbehej. Ajo nuk ndiente më nevojën t’u provonte të tjerëve vlerën e saj. Ndërkohë, Kenji filloi ta hapte përsëri zemrën pas viteve të gjata të mbushura me vetmi dhe pikëllim.
Dashuria e tyre nuk u përpoq kurrë të bindte internetin apo të kënaqte familjarët. Ajo duhej të ishte e vërtetë vetëm në tryezën e kuzhinës, në stolat e aeroportit dhe në dy karriget që qëndronin përballë detit.
Mes zhurmës së valëve, ata ndërtuan një jetë që për të tjerët nuk kishte kuptim, por që për ta ishte pikërisht ajo që kishin kërkuar gjithmonë, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
